Aναρωτιέμαι γιατί να είναι τόσο δύσκολο στις μέρες μας να πάρουμε μια βαθειά ανάσα και να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο -ακόμα και το πιο απλό πράγμα του κόσμου, π.χ. να σηκωθούμε απ' το κρεβάτι και να κάνουμε μια επίκυψη, να μη πιούμε καφέ, ή να πιούμε καφέ αλλά όχι στην καφετέρια που πάμε κάθε φορά. Να πάρουμε τσιγάρα, αλλά όχι από τον ίδιο ξινομούρη. Να φτιάξουμε ένα blogg.. Υπάρχει άχθος και καταπίεση ακόμα και στο πάτημα ενός πλήκτρου για να γίνει η αλλαγή της γραμματοσειράς.

Εχω ένα βάρος στο στήθος. Είναι σαν ένας ασήκωτος ογκόλιθος κολλημένος πάνω μου, βεντουζωμένος. Με έχει καταπλακώσει το κατά φύση πλαδαρό τέρας, η ΑΔΡΑΝΕΙΑ .

Θα πει κάποιος ότι το πραγματικό της όνομα είναι τεμπελιά.

Ομως δεν είναι έτσι, δουλεύω πολύ , σκληρά, αλλά ποτέ δεν κάνω τα πράγματα που θέλω να κάνω, δε μου μένουν πια καθόλου δυνάμεις. Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι εγώ , ο εαυτός μου, είναι που βάζει πάντα μπροστά μου χίλιες άλλες προτεραιότητες, και με ξεζουμίζω. Προτιμάω φαίνεται κατά βάθος να είμαι είλωτας θλιβερός παρά να αποφασίζω ελεύθερα να κάνω ό,τι θέλω κι όποτε γουστάρω.Γι' αυτό ξοδεύω με τόσο πείσμα το χρόνο μου κι αφήνω ακαλλιέργητες τις όποιες ικανότητές μου, χρόνια τώρα.

η Αδράνεια δεν πολεμιέται, μην έχουμε αυταπάτες. Οι δυνάμεις της ορίζουν τον κόσμο και τον ρουφάνε προς το αδυσώπητο μαύρο στόμα της και τον εξαφανίζουν, είναι η ίδια η ροπή της φύσης που μεταμορφώνει τα πάντα σε μια μαύρη μελάσσα - που κι αυτή σύντομα θα εξαφανιστεί μέσα στη χοάνη.

Μόνο μια άλλη δύναμη, φαινομενικά ασήμαντη, κάπως διακοσμητική και μερικές φορές ρηχή και φανφαρόνα μπορεί να ανακόψει, έστω και προσωρινά, την Αδράνεια.
Η Έναρξη μόνο μπορεί. Κι αυτήν επικαλούμαι να με βοηθήσει, να αρχίσει τη φυσιοθεραπεία της πάνω μου για να ξεκινήσω επιτέλους αυτό το κάτι. Κι ας είναι και προσωρινό, κι ας είναι ατελές...