O Ai Wei Wei ζει και βασιλεύει.

ο Αi Wei Wei είναι αυτό που φαίνεται πως λέει ότι είναι:

είναι Κινέζος, είναι έξυπνος, είναι παραφουσκωμένος από το πολύ φα'ί' και τη μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό του.

'Εχει δηλώσει καλλιτέχνης, και μάλιστα μέτριος (δεν το ακούμε και συχνά αυτό). Και είναι.

Έχει δηλώσει συγγραφέας, και είναι. Designer, είναι. Αρχιτέκτονας, είναι. Φωτογράφος, είναι.

Ακτιβιστής, και βέβαια είναι. Και μάλιστα πολύ αποτελεσματικός.

Πολιτικός δεν έχει δηλώσει, αλλά σίγουρα είναι. Κάνω την πρόβλεψη ότι μέσα στην επόμενη δεκαετία θα αποτελεί έναν απ'τους πολιτικούς άξονες της Κίνας που θα στρέφει τη χώρα σε ένα πιο δημοκρατικό και αξιοπρεπές πολιτειακό μόρφωμα. Αν εν τω μεταξύ δεν έχει σκάσει από το φα'ί'...

Θαρραλέος? Είναι! Αφού επέστρεψε στη χώρα του και έπαιξε το κεφάλι του και την ελευθερία του κορώνα-γράμματα, αφήνοντας απύλωτο το στόμα του τόσα χρόνια. Υπάρχουν πολλοί κινέζοι διανοούμενοι -με ή χωρίς εισαγωγικά- που έχουν καταφύγει σε χώρες της Ευρώπης ή στην Αμερική και από κει βγάζουν τη γλώσσα στο κινέζικο καθεστώς εκ του ασφαλούς. Και προβάλλονται βέβαια κατάλληλα απ' τους δυτικούς γιατί αποτελούν την καλύτερη αντικινεζική προπαγάνδα. Για μένα αυτοί μετράνε πολύ λίγο.

Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι τόσο η θαρραλέα στάση του Ai Wei Wei. Eίναι η στάση ανοχής του κινεζικού καθεστώτος απέναντι στον Αi Wei Wei που δημιουργεί ερωτηματικά. Πως είναι δυνατόν να δέχονται οι leaders τα απευθείας προσβλητικά πυρά εναντίον τους τόσα χρόνια και να αντιδρούν με παιδιάστικες αντιδράσεις? Δεν του έστειλαν, λέει, πρόσκληση για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων. Και έσβησαν απ'το blogg του κάποια ενοχλητικά στατιστικά στοιχεία για τον αριθμό και τα ονόματα των νεκρών μαθητών απ'τον περσινό σεισμό στο Σιτσουάν.

'Ενας κινέζος φίλος μου έλεγε αστειευόμενος ότι μάλλον θα αισθάνονται ενοχές που έστειλαν άδικα εξορία κατά τη διάρκεια της πολιτιστικής επανάστασης τον πατέρα του Αi Wei Wei , έναν σπουδαίο ποιητή, μαζί με όλη την οικογένειά του στην Σιντζιάνγκ να καθαρίζει τουαλέτες και απαγορεύοντάς του αυστηρά να γράψει οτιδήποτε.

Ο Ai Wei Wei πάντως, έχει εκμεταλλευτεί πολύ καλά το παρελθόν του και τα βάσανα του πατέρα του -τον οποίο απ' ό,τι φαίνεται αγαπούσε και εκτιμούσε πολύ. Μου θυμίζει κάπως τους δικούς μας δημόσιους άνδρες της "γενιάς του Πολυτεχνείου" αλλά αυτός είναι τελείως διαφορετικής κλάσης όσον αφορά την ευφυία και την προσωπικότητα .

To κομμουνιστικό τέρας

SO YOU WANT US TO SEND A
CONTRIBUTION ABOUT
COMMUNISM. NOT ABOUT ANY
GROUP OF PEOPLE CALLING
THEMSELVES COMMUNISTS.
NOT ABOUT ANY ONE OF THE
COUNTLESS CURRENTS OF
''COMMUNISM''. NOT ABOUT
OPERETTA NATION-STATES LIKE
LAOS AND NORTH KOREA.
NO, YOU 'RE TALKING ABOUT THE
CORE CONCEPT OF COMMUNISM.
YOU WANT US TO DIG AND TOUCH
THE ROOTS. THANKS TO COMMIES
AND ANTI-COMMIES, COMMUNISM
SEEMS TO BE TODAY'S MOST
UNPOPULAR, OUTDATED,
CRESTFALLEN ISSUE. THE VERY
TERM WAS BADMOUTHED,
ADULTERATED, CLUMSIFIED,
CLAW-HAMMERED OUT OF
PUBLIC DISCOURSE.
TIME TO DEAL WITH IT AGAIN.

Wu Ming

Περηφάνεια και προκατάληψη

"Ο μη μετ' εμού, κατ' εμού εστί"

Πριν απ' τον Μπους, τον Χίτλερ, τον Μάο και τις λοιπές δημοκρατικές προσωπικότητες, ήταν ο Χριστούλης μας που εξέφρασε τόσο ξεκάθαρα την άποψη για το πώς διαλέγουμε πιστούς, συμμάχους ή φίλους.

Είναι απλά τα πράγματα, δεν υπάρχει κανένα μπέρδεμα. Εγώ είμαι φωτισμένος απ΄τον Κύριο, ενώ εσύ ζεις στα σκοτάδια -αλλά εγώ θα σε ξεστραβώσω γιατί θα στα πω απλά να τα καταλάβεις.

Εγώ είμαι επαναστάτης , εσύ ρεβιζιονιστής -και θα σε κανονίσω , δημοκρατικά και με το νόμο πάντα. Συλλαμβάνεσαι!

Εγώ είμαι προοδευτικός και εσύ είσαι συντηρητικούρα του κερατά -σιγά τώρα μην ακούμε την κάθε απολιθωμένη άποψη! Σκασμός!

Εγώ είμαι ο μορφωμένος (πτυχίο) , εσύ δεν έχεις ιδέα -μη μιλάς λοιπόν για πράγματα που δεν ξέρεις. Θα είμαι ειλικρινής, ως επιστήμονας: καλύτερα μην ανοίγεις το στόμα σου γιατί θα φανεί τι βλάκας κομπογιαννίτης είσαι.

Εγώ είμαι άντρας (και έξυπνος, φυσικά) κι εσύ ξανθιά -άντε, για πες τι πιστεύεις, να γελάσουμε λιγάκι.

Aναρωτιέμαι γιατί να είναι τόσο δύσκολο στις μέρες μας να πάρουμε μια βαθειά ανάσα και να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο -ακόμα και το πιο απλό πράγμα του κόσμου, π.χ. να σηκωθούμε απ' το κρεβάτι και να κάνουμε μια επίκυψη, να μη πιούμε καφέ, ή να πιούμε καφέ αλλά όχι στην καφετέρια που πάμε κάθε φορά. Να πάρουμε τσιγάρα, αλλά όχι από τον ίδιο ξινομούρη. Να φτιάξουμε ένα blogg.. Υπάρχει άχθος και καταπίεση ακόμα και στο πάτημα ενός πλήκτρου για να γίνει η αλλαγή της γραμματοσειράς.

Εχω ένα βάρος στο στήθος. Είναι σαν ένας ασήκωτος ογκόλιθος κολλημένος πάνω μου, βεντουζωμένος. Με έχει καταπλακώσει το κατά φύση πλαδαρό τέρας, η ΑΔΡΑΝΕΙΑ .

Θα πει κάποιος ότι το πραγματικό της όνομα είναι τεμπελιά.

Ομως δεν είναι έτσι, δουλεύω πολύ , σκληρά, αλλά ποτέ δεν κάνω τα πράγματα που θέλω να κάνω, δε μου μένουν πια καθόλου δυνάμεις. Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι εγώ , ο εαυτός μου, είναι που βάζει πάντα μπροστά μου χίλιες άλλες προτεραιότητες, και με ξεζουμίζω. Προτιμάω φαίνεται κατά βάθος να είμαι είλωτας θλιβερός παρά να αποφασίζω ελεύθερα να κάνω ό,τι θέλω κι όποτε γουστάρω.Γι' αυτό ξοδεύω με τόσο πείσμα το χρόνο μου κι αφήνω ακαλλιέργητες τις όποιες ικανότητές μου, χρόνια τώρα.

η Αδράνεια δεν πολεμιέται, μην έχουμε αυταπάτες. Οι δυνάμεις της ορίζουν τον κόσμο και τον ρουφάνε προς το αδυσώπητο μαύρο στόμα της και τον εξαφανίζουν, είναι η ίδια η ροπή της φύσης που μεταμορφώνει τα πάντα σε μια μαύρη μελάσσα - που κι αυτή σύντομα θα εξαφανιστεί μέσα στη χοάνη.

Μόνο μια άλλη δύναμη, φαινομενικά ασήμαντη, κάπως διακοσμητική και μερικές φορές ρηχή και φανφαρόνα μπορεί να ανακόψει, έστω και προσωρινά, την Αδράνεια.
Η Έναρξη μόνο μπορεί. Κι αυτήν επικαλούμαι να με βοηθήσει, να αρχίσει τη φυσιοθεραπεία της πάνω μου για να ξεκινήσω επιτέλους αυτό το κάτι. Κι ας είναι και προσωρινό, κι ας είναι ατελές...